Veröffentlichung der 2. Auflage des Reformvorschlags zur Verwendung nachrichtenloser Vermögenswerte

Nach der Veröffentlichung der 1. Auflage zu unserem Reformvorschlag für die Verwendung nachrichtenloser Vermögenswerte als Finanzierungsquelle für soziale Innovationen im Oktober 2019 wurde in den Medien viel und durchgängig positiv berichtet:

Handelsblatt I n-tv I Spiegel online I Tagesspiegel I Ecoreporter I Buten un Binnen I Perspective Daily I NRZ I Deutschlandfunk Nova I ZEIT I Westdeutsche Zeitung

Wir sind der Meinung, dass gerade in den Zeiten der Corona-Krise soziale Innovationen aktueller und wichtiger denn je für die Lösung unserer gesellschaftlichen Herausforderungen sind. Egal ob Klimawandel, digitale Transformation, demografischer Wandel oder soziale Spaltung – die Probleme unserer Zeit brauchen dringend kreative Lösungen mit sozialem Impact! Die Finanzierung für die Gestalter*innen dieser sozialen Innovationen ist aber trotz mehrfacher Zusage der Politik bisher nicht ernsthaft umgesetzt worden. Der Vorschlag, nachrichtenlose Vermögenswerte in einen Social Impact Fonds zu überführen, der soziale Innovationen fördert, bietet dafür die perfekte Lösung – und das ohne die Steuerzahler*innen zusätzlich zu belasten.

Wie funktioniert diese Idee genau?

WAS IST NEU?

Mit der 2. Auflage unseres Berichts wollen wir erhaltene Reaktionen auf die 1. Auflage verarbeiten und haben diesen daher um folgende Punkte erweitert:

• Einen Überblick über die Lage in Japan, Italien und den USA (konkret: Kalifornien)

• Eine präzisere Darstellung des Status quo in Deutschland, was (angeblich) vorhandene Verfahren zur Detektion nachrichtenloser Vermögenswerte betrifft

• Eine noch präzisere Ausformulierung des Systems des Social Impact Fonds und seiner Funktionsweise

Wir sind überzeugt, dass die Einführung eines Social Impact Fonds bereits vor der Corona-Krise der richtige Weg war, in der jetzigen Situation jedoch noch bedeutender ist. Wir brauchen eine finanzielle Infrastruktur für soziale Innovationen, die zur Krisenbewältigung einen wichtigen Beitrag leisten und echte Wirkung erzielen können, gerade wenn man die gesellschaftlichen Folgekosten der Corona-Krise ins Auge fasst. Daher ist es unverständlich, dass die Gelder nachrichtenloser Assets nicht produktiv eingesetzt werden, solange und soweit das Eigentumsrecht von den Kund*innen nicht geltend gemacht wird. 

„Gerade in Zeiten der Corona-Krise ist die Finanzierung sozialer Innovationen für den Zusammenhalt unserer Gesellschaft und die Lösung der anstehenden Herausforderungen unabdingbar. Dringend benötigtes Kapital auf „toten“ Konten nicht zu nutzen, wäre fatal für unsere Zukunft.“

Markus Sauerhammer, 1. Vorstand, SEND 

VON INTERNATIONALEN BEST-PRACTICE BEISPIELEN PROFITIEREN

Da bereits alle anderen G7-Staaten sowie 46 Prozent der OECD-Länder gesetzliche Regelungen für die Verwendung nachrichtenloser Vermögenswerte haben, können wir in Deutschland von einem großen Erfahrungsschatz profitieren. In anderen Ländern werden die „vergessenen“ Gelder produktiv genutzt. So finanziert Japan darüber Lösungen für die Herausforderungen einer alternden Gesellschaft. In Großbritannien transferieren Banken das Geld nachrichtenloser Konten an einen Fonds, der über ausreichende Mittel verfügt, um Rückforderungen von Kontoinhaber*innen jederzeit zu erfüllen und überschüssige Gelder als soziales Investitionskapital nutzt. Um von anderen zu lernen, haben wir in dem vorliegenden Bericht fünf Staaten und deren unterschiedliche Systeme anhand der folgenden vier Hauptkriterien ausführlich analysiert:

• Rechtssystem

• wirtschaftliche Ergebnisse

• soziale Effekte

• Verwaltungssystem (Portfoliomanagement)

Auf diese Weise haben wir die Übertragbarkeit der einzelnen Länder-Modelle auf Deutschland untersucht und bewertet. Hierbei zeigt sich, dass insbesondere das Vereinigte Königreich sowie Japan als Best-Practice-Beispiele für eine deutsche Lösung herangezogen werden sollten. 

DIE ZUKUNFT IN DIE HAND NEHMEN

Die öffentliche Diskussion um die Initiierung eines Social Impact Fonds hat auch vor der Politik nicht Halt gemacht. Das Potential wurde erkannt und der Vorschlag, nachrichtenlose Vermögenwerte als Finanzierungsquelle sozialer Innovationen zu nutzen, wurde auch im Impulspapier Soziale Innovationen des Hightech-Forums der Bundesregierung aufgenommen:

“Eine weitere Finanzierungsquelle können nachrichtenlose Konten sein. Deren Guthaben würden auf einen staatlichen Fonds übertragen und aus den Erträgen, ähnlich wie in Großbritannien, soziale Innovationen nachhaltig gefördert werden.”

Impulspapier Soziale Innovationen, Hightech-Forum der Bundesregierung

Unser Vorschlag wurde außerdem von mehreren Parteien positiv aufgegriffen. So hat z.B. Bündnis 90/Die Grünen eine kleine Anfrage in den Bundestag und die FDP einen Antrag zu nachrichtenlosen Vermögenswerten in den Finanzausschuss des Bundestages eingebracht. 

Auch der Bundestag setzte sich mit dem Thema auseinander und verabschiedete am 29. Mai 2020 den Antrag “Soziale Innovationen stärker fördern und Potenziale effizienter nutzen“ von CDU/CSU und SPD. Dieser enthält auch die Aufforderung an die Bundesregierung, “die Förderung sozialer Innovationen im Rahmen der Hightech-Strategie und unter Berücksichtigung der vom Hightech-Forum gegebenen Impulse voranzutreiben, eine Definition für Sozialunternehmen zu erarbeiten sowie ein ressortübergreifendes Konzept für die Förderung von sozialen Innovationen und Sozialunternehmen zu entwickeln”. In der Debatte selbst wurde sich an unterschiedlichen Stellen auf eine Nutzung nachrichtenloser Vermögenswerte als Finanzierungsquelle für soziale Innovationen bezogen.

Wir freuen uns über die aktuelle Ausschreibung eines Rechtsgutachtens zur Klärung der gesetzlichen Rahmenbedingungen in Deutschland vom Bundesministerium für Bildung und Forschung. Damit erfährt das Thema nun die benötigte politische Aufmerksamkeit und der erste Stein für eine ernsthafte Realisierung ist ins Rollen gekommen. Jetzt liegt es an der Politik sich zügig an eine konkrete Umsetzung zu machen und damit für innovative Lösungen unserer  großen Herausforderungen endlich die benötigten Finanzierungsinstrumente  zu schaffen!

Ein herzlicher Dank geht neben den vielen Unterstützer*innen vor allem auch an unsere Mitherausgeber*innen Ashoka Deutschland, Bundesinitiative Impact Investing, PHINEO, Stifterverband für die deutsche Wissenschaft und dem Verband Deutscher Erbenermittler (VDEE).

Weitere Informationen:

2. Auflage des vollständigen Berichts

This article was first published on the SEND e.V. blog: https://www.send-ev.de/2020-11-11_ver%C3%B6ffentlichung-der-2-auflage-des-reformvorschlags-zur-verwendung-nachrichtenloser-verm%C3%B6genswerte/

Πλαστικά μιας χρήσης. Έγινε η αρχή, χρειάζονται ακόμη πολλά να γίνουν

Κάθε καλοκαίρι, κάνω τις διακοπές μου στην Ελλάδα, τη δεύτερη πατρίδα μου. Κι όμως, αυτό το καλοκαίρι ήταν πραγματικά ιδιαίτερο, γιατί λόγω της συγκυρίας με τον Κορωνοϊό, οι τουρίστες ήταν πολύ λιγότεροι απ’ ό,τι συνήθως. Παρ’ όλα αυτά, κάτι που για άλλη μια φορά μου έκανε αρνητική εντύπωση ήταν η τεράστια ποσότητα απορριμμάτων από χαρτί και πλαστικό σε όλα τα μέρη που επισκέφτηκα (Σύρο, Τήνο, Σάμο, Θάσο).

Οι δρόμοι μας σε όλη τη χώρα είναι γεμάτοι με εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια, πλαστικές σακούλες, πλαστικά καλαμάκια και άλλα σκουπίδια. Οι καταναλωτές χρησιμοποιούν και απορρίπτουν οπουδήποτε αυτά τα αντικείμενα, για παράδειγμα, πετώντας τα έξω από το αυτοκίνητο ενώ οδηγούν, κάτι που από μόνο του θέτει ένα ακόμα ερώτημα σχετικά με τη γενικότερη παιδεία και την περιβαλλοντική συνείδηση ορισμένων. Ακόμα χειρότερα, υπάρχει περίπτωση να εισέλθουν τελικά στην τροφική αλυσίδα και να καταλήξουν στα... στομάχια μας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εισάγει ήδη μια Οδηγία για να μειώσει τα πλαστικά μιας χρήσης ξεκινώντας από το 2021. Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που την ενσωμάτωσε στο εσωτερικό της δίκαιο, πριν από λίγες ημέρες, ψηφίζοντας το πρώτο νομοσχέδιο για τον περιορισμό ορισμένων πλαστικών μιας χρήσης.

Ενδεικτικά το νομοσχέδιο προβλέπει:

1. Από τις 3 Ιουλίου 2021, δέκα κατηγορίες πλαστικών μιας χρήσης, δεν θα μπορούν να πωληθούν πια στη χώρα. Δεν αφορά όλα τα πλαστικά προϊόντα ευρείας χρήσης αλλά ένα σημαντικό μέρος αυτών.

2. Τα πλαστικά μπουκάλια που θα κυκλοφορούν στην Ελλάδα θα πρέπει να έχουν τα καπάκια προσαρτημένα στο μπουκάλι ώστε να μην αποσπώνται και χάνονται και να είναι φτιαγμένα από ανακυκλωμένο πλαστικό, που μέχρι το 2030 πρέπει να φτάσει σταδιακά το 35%.

3. Πέρα από τα περιβαλλοντικά τέλη που προβλέπονται και την υποχρεωτική διάθεση επαναχρησιμοποιούμενων προϊόντων από τις επιχειρήσεις εστίασης, θεσπίζεται και η υποχρέωση για έκπτωση σε πελάτες που φέρνουν το δικό τους επαναχρησιμοποιούμενο σκεύος, κάτι που μέχρι τώρα έκαναν μόνο κάποιες αλυσίδες καταστημάτων εστίασης. Τίθεται επίσης ελάχιστο όριο 30 επαναχρησιμοποιούμενων σκευών ανά κατάστημα μαζικής εστίασης.

4. Όλα τα μέτρα συνοδεύονται από μια σειρά οικονομικών κινήτρων για τους πολίτες και αντίστοιχα πρόστιμα για τους επιχειρηματίες που δεν θα τα τηρήσουν.

5. Στις Δημόσιες Υπηρεσίες και φορείς, η κατάργηση των πλαστικών μιας χρήσης θα γίνει 6 μήνες νωρίτερα από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, από τον Ιανουάριο του 2021.

6. Μια διευρυμένη καμπάνια ενημέρωσης πρόκειται να υλοποιηθεί προκειμένου όλοι οι πολίτες να γίνουν συμμέτοχοι της επιτυχίας αυτού του εθνικού στοιχήματος.

Όλα τα παραπάνω είναι ένα πρώτο και σημαντικό βήμα. Πολλές από τις πτυχές του νέου νόμου χρειάζονται ωστόσο αποσαφήνιση με μελλοντικές υπουργικές αποφάσεις. Για παράδειγμα θα πρέπει να αποσαφηνιστεί αν ο ελάχιστος αριθμός 30 επαναχρησιμοποιούμενων σκευών σε κάθε κατάστημα μαζικής εστίασης θα είναι ανα είδος σκεύους (ποτήρια, πιάτα κλπ) ή σωρευτικά. Έγινε πάντως ένα πρώτο βήμα και θα πρέπει να ακολουθήσουν και άλλα βήματα, προς την ίδια κατεύθυνση και με μεγαλύτερη ταχύτητα.

Ενδεικτικά, χρειάζεται να υιοθετηθούν επιπλέον πολιτικές πιο τολμηρές και πιο οριζόντιες, για να αντικατοπτρίσουν την σοβαρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται το θέμα των απορριμμάτων. Χρειάζονται πολιτικές δραστικής αύξησης της ανακύκλωσης αλλά και δραστικής μείωσης των απορριμμάτων. Ο βαθμός ανακύκλωσης στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα χαμηλός (υπολογίζεται περίπου στο 18%) και πολλές φορές, «ανακύκλωση» σημαίνει ότι τα σκουπίδια καταλήγουν σε τρίτες χώρες, με χαμηλά περιβαλλοντικά standards. Δεν πρόκειται επομένως για ανακύκλωση αλλά για μετατόπιση των σκουπιδιών στην αυλή του γείτονα.

Ως προς την δραστική μείωση τον απορριμμάτων και δη των πλαστικών μιας χρήσης, παραθέτω κάποιες ιδέες προς εξέταση:

Πρώτον, απαγόρευση των ποτηριών μιας χρήσης σε μεγάλες εκδηλώσεις (άνω των 500 ατόμων), ξεκινώντας πιλοτικά από το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας. Η βιομηχανία εκδηλώσεων προ της πανδημίας στην Ελλάδα χρησιμοποιούσε κάθε χρόνο εκατομμύρια πλαστικά και χάρτινα ποτήρια (αν και δεν έχουμε πραγματικά αριθμητικά δεδομένα). Άρα, γιατί να μη μεταβούμε σε επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια; Αυτό όχι μόνο είναι εφικτό, αλλά θα αποτελέσει και ένα ισχυρό κίνητρο για προσέλκυση στην Ελλάδα εταιριών του εξωτερικού που θέλουν να επενδύσουν και να εισάγουν τεχνογνωσία. Οι οργανωτές εκδηλώσεων στην πραγματικότητα έχουν χρηματικό κέρδος (καλά διαβάζετε!) από τα επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια, αν χρησιμοποιήσουν ένα σύστημα εγγυήσεων, όπου οι καταναλωτές πληρώνουν ένα ποσό ως εγγύηση για κάθε ποτό που αγοράζουν στα σημεία πώλησης μιας εκδήλωσης, που τους επιστρέφεται όταν αυτοί με τη σειρά τους επιστρέφουν το ποτήρι! Η εμπειρία του εξωτερικού δείχνει ότι τα παρακρατηθέντα ποσά μπορούν να φτάσουν να αντιστοιχούν μέχρι και στο 30% των ποτηριών που πωλούνται σε εκδηλώσεις διασήμων καλλιτεχνών όπως πχ οι AC/DC. Έτσι, η απαγόρευση των ποτηριών μιας χρήσης, αρχικά στην περιοχή της Αθήνας, είναι μια κατάσταση win-win. Πολλές περιοχές, όπως η Φλάνδρα και το Μόναχο, έχουν δείξει ότι μια τέτοιου είδους νομοθεσία έχει αποτέλεσμα και στο τέλος κερδίζουν όλοι.

Δεύτερον, ενθάρρυνση μέσω συμπληρωματικής νομοθεσίας ή υπουργικών αποφάσεων της δημιουργίας μιας νέας αγοράς στην Ελλάδα που θα αφορά την εγκατάσταση ειδικών μονάδων πλύσης των ποτηριών και των άλλων επαναχρησιμοποιούμενων σκευών. Αυτές οι μονάδες πλύσης θα αξιοποιηθούν σίγουρα στις μεγάλες αλλά και στις μικρές εκδηλώσεις που προανέφερα. Και παράλληλα, μέσω επιδότησης από πόρους του Πράσινου Ταμείου ή μέσω κοινοτικής χρηματοδότησης, θα μπορεί το κάθε μικρό κατάστημα εστίασης να εγκαταστήσει ένα μικρό, αυτόνομο σύστημα πλύσης αυτών των σκευών. Επιπλέον, θα πρέπει να ενθαρρυνθεί και η σύσταση ανεξάρτητων εταιριών πλύσης που θα μπορούν να εξυπηρετούν πολλά καταστήματα ταυτόχρονα μέσω του συστήματος «συλλογή-καθαρισμός-επιστροφή» των σκευών του κάθε καταστηματάρχη.

Τρίτον, καθολική απαγόρευση των ποτηριών μιας χρήσης σε beach bars, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Όλοι λατρεύουμε να παραγγέλνουμε τον παγωμένο μας καφέ όσο χαλαρώνουμε στις ξαπλώστρες μας. Είναι τόσο βολικό. Όμως ποιο είναι το μειονέκτημα; Τεράστιες ποσότητες πλαστικών ή χάρτινων ποτηριών δίπλα στη θάλασσα και πολλές φορές εντός αυτής... Η πλειοψηφία των παραθαλάσσιων επιχειρήσεων έχουν πλυντήρια πιάτων και έτσι είναι πλήρως ικανές να πλένουν τα επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια. Ακόμα και όπου αυτό δεν ισχύει, οι υπηρεσίες πλύσης μπορούν να παρέχονται εξωτερικά, από εξειδικευμένες εταιρίες. Και πάλι, αν οι παραθαλάσσιες επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ένα σύστημα εγγυήσεων, αυτό μπορεί να είναι φθηνότερο για αυτές από το να χρησιμοποιούν ποτήρια μιας χρήσεως. Αλλά εδώ χρειάζεται πειθώ και νέα οργάνωση: Το προσωπικό πρέπει να εκπαιδευτεί, οι πελάτες να ενημερωθούν, τα ταμειακά συστήματα να αλλάξουν και νέες αλυσίδες ανεφοδιασμού να εγκαθιδρυθούν. Κατά αυτό τον τρόπο, οι ακολουθούμενες πολιτικές παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στην επιτάχυνση της υιοθέτησης των βέλτιστων πρακτικών.

Τέταρτον, απαγόρευση των πλαστικών μπουκαλιών στα εστιατόρια. Σε γενικές γραμμές, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν έχει μια ενοποιημένη ροή για τα απορρίμματα πλαστικού, έχει όμως για τα απορρίμματα γυαλιού. Γιατί να μην είναι υποχρεωτικό για τα εστιατόρια να προσφέρουν γυάλινα μπουκάλια, που και πιο καλαίσθητα είναι και πολύ πιο εύκολο στο να συγκεντρωθούν και να ανακυκλωθούν; Είναι κάτι αυτονόητο και ήδη εφαρμόζεται σε πολλά εστιατόρια. Ας εφαρμοστεί καθολικά.

Τα τέσσερα αυτά προτεινόμενα μέτρα πολιτικής είναι ειλικρινή, αποτελεσματικά και άμεσα εφαρμόσιμα, όπως αποδεικνύεται και από τις διεθνείς πρακτικές. Ειδικά η πιλοτική χρήση μόνο επαναχρησιμοποιούμενων προϊόντων σε events άνω των 500 ατόμων και η καθολική απαγόρευση χρήσης πλαστικών μιας χρήσης στις παραλίες είναι δυο πολιτικές που θα επιταχύνουν την μετάβαση της χώρας στη νέα εποχή και θα διευκολύνουν την επίτευξη των εθνικών στόχων που έχουν τεθεί στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οδηγίας. Ειδικά το δεύτερο μέτρο είναι και μια ηθική υποχρέωση που έχουμε απέναντι στο Περιβάλλον, τις θάλασσες αλλά και τις νησιωτικές και παράκτιες περιοχές της χώρας που ζουν από τον τουρισμό. Τέλος, με την κατάλληλη στήριξη μπορεί άμεσα να δημιουργηθεί μια νέα αγορά μικρών ή μεγάλων εταιριών που θα αναλάβουν το κομμάτι της πλύσης των επαναχρησιμοποιούμενων σκευών. Ως χώρα κάναμε την αρχή με ένα φιλόδοξο και προοδευτικό νομοσχέδιο. Είναι στο χέρι μας να το εξειδικεύσουμε και να επεκτείνουμε τις προβλέψεις του και σε άλλους τομείς, προϊόντα και πτυχές της καθημερινότητας μας. Και στο τέλος το μόνο σίγουρο είναι πως θα βγούμε όλοι κερδισμένοι.

This article was first published on 24/7 media: https://www.news247.gr/perivallon/plastika-mias-chrisis-egine-i-archi-chreiazontai-akomi-polla-na-ginoyn.9053812.html

Tax Avoidance. Does Anybody Care?

Note: This article was first published on the blog of the Guerrilla Foundation.

This time, last year, the Dutch historian Rutger Bregman set off a grenade at the World Economic Forum in Davos with his crisp and spot-on statements about tax avoidance. Activists around the world rejoiced. It was about time someone called out the hypocrisy of the elites in Davos who consistently avoid facing the issue of tax justice. It seems that as long as they get to decide how globalization unfolds everything is A-Okay.

Being active in the impact investing field for over 8 years now, it is interesting to see how little the issue of tax avoidance is even mentioned in discussions and presentations. Investing and tax avoidance generally seem to be part of the same coin of simply making more money. You can’t have solid investment without at least some degree of trying to dodge tax bullets coming your way. Even the most benign impact investing fund will register in Luxembourg or set up a feed fund in Guernsey. If asked why, they will say for the reduced bureaucracy this solution (tax havens) offer.

Sign, Harlingen, Texas. 1939. Photographer Lee Russell

As an owner of financial assets, I myself am partly connected to this neo-feudalist nexus of tax avoidance. Through my real-life observations I have come to the understanding that wealthy folks, by and large, care about three things with regards to their wealth:

1. Preserve and expand it through smart investments

2. Avoid taxes where possible, especially in transferring assets to the next generation

3. Educate the next generation in order to keep going on like this for as many generations as possible

Tax avoidance has become a massive issue that goes to the heart of our democratic riddle. The rich and powerful, as almost always in history, get to write the rules of the game. In many countries billionaires made it to top positions in government. I have witnessed first hand how closely intertwined political and business elites are in the case of Germany and Greece. It is a closed club where trust is built through belonging to mutual circles of power.

We are facing steeply rising inequality because capital in most countries is taxed less than labour and grows more strongly than the overall economy. What this essentially means is that the tax regimes around the world are overwhelmingly skewed towards benefitting the wealthy. Take for example Germany where an owner of a stock pays 25% capital gains tax (called Abgeltungssteuer) yet the average worker pays about 30% plus in income taxes. Furthermore, if you are a German billionaire you can move your residence to a low-tax country such as Switzerland and after 5 years of living there become a tax resident there, which can enable you to shift your millions or billions to your children. This of course creates huge drains in the coffers of public finance. Inequality is a ticking time bomb around the world.

Nevertheless seen on a comparative scale, Europe enjoys less inequality than other places such as the Middle East, Russia or Brazil. In the first World Inequality Report published last year underlines this with its data showing that inequality has been growing inside countries but not at the same speeds. Policy and especially progressive taxation in this regard matters hugely.

Achieving greater income equality is a key ingredient of achieving sustainable development. In October 2018 the Stockholm Resilience Center published a report entitled “Transformation is feasible – How to achieve the Sustainable Development Goals within Planetary Boundaries”. The report laid out five main strategies to achieve the UN Sustainable Development Goals:

1. Accelerated renewable energy growth

2. Accelerated productivity in food chains

3. New development models in the poorer countries

4. Active inequality reduction

5. Investments in education for all, gender equality and family planning

In scenario analysis entitled “Smarter: what if governments and industry actually choose transformational actions” the authors of the report argue that for sustainable development to take place we need to ensure that the richest 10% take no more than 40% of income (page 11 of report). Yet talking about reducing inequality is shunned the most in the public discourse because it necessarily leads to posing the power question and things get personal.

Make no mistake; tax justice cannot be separated from the climate struggle. It is the same system that is shielding the wealthy from contributing their share that is not priced in externalities and is directly contributing to the destruction of our natural ecosystems. This is also why I decided to co-sign the letter from an initiative called “Millionaires against Pitchforks”, which has been signed by more than 120 Millionaire and Billionaires around the world, including Disney-heir Abigail Disney (see below for the full text).

What can be done against the monster of tax avoidance? The path has been laid out by leading scholars such as Gabriel Zucman and Emmanuel Saez. For example, we need a global registry of financial assets in order to know who owns what assets on this planet. Currently the obscurity of tax havens allow large corporations, politicians, celebrities and organized crime to essentially steal assets from the public. A global financial registry would bring an end to tax havens as we know them and finally establish transparency in ownership.

Furthermore, many tax havens are tiny states that are hugely dependent on the outside world for all their needs. If the international community would start a trade war with them, we could easily force them into submission (in order to join a global tax registry) as Gabriel Zucman argues in his book “The Hidden Wealth of Nations: The Scourge of Tax Havens”. It can be done but only if we regain control of our democracies.

***

Millionaires Against Pitchforks text:

To Our Fellow Millionaires and Billionaires Across the Globe,

There are two kinds of wealthy people in the world: those who prefer taxes and those who prefer pitchforks. We, the undersigned, prefer taxes. And we believe that, upon reflection, you will as well.

For that reason, we urge you to step forward now – before it’s too late – to demand higher and fairer taxes on millionaires and billionaires within your own countries and to help prevent individual and corporate tax avoidance and evasion through international tax reform efforts.

We make this request as members of the most privileged class of human beings ever to walk the earth.

Extreme, destabilizing inequality is growing across the globe. Today, there are more billionaires on earth than ever before, and they control more wealth than they ever have. Meanwhile, the incomes of the poorest half of humanity remain virtually unchanged.

In many nations, tensions caused by inequality have reached crisis levels. Low social trust and a pervasive sense of unfairness are diminishing basic social cohesion. This breakdown within nations exacerbates tensions between countries. The resulting dynamics guarantee that the global community will fail to adequately respond to the looming climate catastrophe. This will be disastrous for everyone, including millionaires and billionaires.

It is time for us to act. Despite vocal protests to the contrary, most reasonable people understand that philanthropy has always been, and always will be, an inadequate substitute for government investment. Taxes are the best and only appropriate way to ensure adequate investment in the things our societies need. Individuals who reject this truth pose a dual threat both to the climate and to democracy itself, as those seeking to avoid their tax responsibilities are often the same ones manipulating governments and democratic processes around the world for their own gain.

Globally over the last several decades, tax receipts from the ultra-wealthy and corporations have declined precipitously. In some nations, the wealthiest actually pay lower effective tax rates than those of modest means.

Many of the world’s largest corporations abuse tax havens, some pay no tax at all. Internationally, tax avoidance and tax evasion have reached epidemic proportions. Studies show that, at the low end, at least $8 trillion – close to 10% of the world’s GDP – is hidden in tax havens.(1) A recent IMF study, estimates that 40% of foreign direct investment – about $15 trillion – passes through “empty corporate shells” with “no real business activities.” (2)

To be clear, every solution to this global crisis requires higher taxes on millionaires and billionaires like us. You can join us in accepting this simple fact, and then help us get on with the business of repairing our fractured world – including working together to advance effective tax systems within our respective countries and internationally – or you can refuse to be part of the solution and accept that if we fail, you will be to blame.

Please join us in this most essential fight.

Sincerely,

Your Fellow Millionaires and Billionaires

How to Become a Progressive Philanthropist

“To truly hope, we must be able to articulate clearly and compellingly what it is that we’re hoping for. One of the most rebellious things that we can do is to articulate our own, radical vision, to organize around that vision, and to build real alternatives that embody it in our daily lives. – Farhad Ibrahimi ”

Imagine a world where progress is not only measured by the market value of all final goods and services produced in a year (GDP)  but by the quality of your human relationships, by the resilience of our communities and by the health of forests and rivers.

As Trump, Erdogan and Putin appear more frequently in the media, people start to wonder: is the world really that bad? Is there something fundamentally wrong with the world if these are our elected leaders? We seem to be living in a discouraging Zeitgeist that is fundamentally at odds with the vision of humanity described in the first sentence and indeed what capitalism had promised us – or what we believed it would bring. The enlightenment project seems to have stalled and put in reverse gear towards nationalism, xenophobia and bigotry and its scary as hell.  

My personal experience with wealth owners has been a frequent ‘head-in-the-sand syndrome’; many deny that there is a fundamental problem with the world, the economy, politics, the system. Yet the truth is that – despite our immense technological advancements – society today is following a neofeudal model, where very few people hold most of the power, and control how the game is played. It has arguably always been like that some might say, while others feel comfortable with this.

The "it's the best system available" argument is not all that great

The question is, does the majority of society really want things to continue this way? For example, why should we allow wealthy individuals and corporations to fund politicians, thereby paving the way for favours they will later collect a la Sicilian mafia? Why should the rich not be taxed at least the same as everybody else? How many Panama or Paradise Papers do we need before real reform? The uncomfortable truth of our times is that the system that has brought us to this point cannot continue with business as usual because we will face massive disruptions. It is clear that we need systems change, which has been defined as:

“fundamentally, and on a large scale, change the way a majority of relevant players solve a big social challenge, such that a critical mass of people affected by that problem substantially benefit.”

Our Czech grantee Limity Jesme My have figured it out – we need to change our system to one that focuses on social and ecological wellbeing, otherwise we’ll be ushering in the devastation that comes with climate change

As a person of wealth you can choose to sit idly by in your comfortable cocoon, while the rest of humanity is fighting those battles. You can focus on only satisfying your own immediate needs and in the worst case you will be transferred to a gated community with your loved ones when social conflict gets too intense in your country (as is already the case in South Africa). But maybe by being a bystander and not using the resources you have at your disposal to intervene, you are massively guilty of inaction? Food for moral thought..

This article is about those that want to take action and be part of the solution.

Commonly, from what I have seen, the avenues that wealthy individuals opt for traditional philanthropy and impact investing. Impact Investments are investments that combine a financial return with positive social and ecological impact. These investments often offer the same risk-return profile as conventional investments. Hence you can change the way you invest today and achieve the same, if not better, returns than conventional investments (anyone reading this who has the assets, please do so!)*.

There are fantastic communities such as The ImPact and Toniic focused on this part of the equation. I salute their work. But we have to go a step further.

Traditional philanthropy focuses on alleviating the symptoms of a problem, for example funding homeless shelters or giving out Malaria prevention-nets in Sub-Saharan Africa. These are all justifiable causes and I do not want to deride them. However, I want to make the case that the highway to human progress is becoming a progressive philanthropist.

So what does being a progressive philanthropist mean for me?

Progressive philanthropists think strategically about how they can have the maximum impact. As a person of wealth, you should strive to pull all the levers you have, which are mainly your:

A) Investment capital (via impact investments)

B) Philanthropic capital (via funding activists and social movements)

C) Career choice(s) and how you spend your time (e.g. systems-change oriented work)

D) Contacts and connections (e.g. lobbying politicians, getting more wealth owners engaged for good causes)

In the investment world, the discourse is shifting more and more towards investments that integrate social and ecological concerns. Pension funds are divesting from fossil fuel companies all over the world. This is great, and you should not waste any time in doing the same.

In the philanthropic world, we still seem obsessed over treating symptoms rather than trying to change our broken systems. What is urgently needed are more funders that are willing to support activists and social movements that are working towards changing our system towards one that is prioritising social and ecological wellbeing, the Commons Movement, the Buen Vivir Movement, the New Municipalism movement – take your pick. A framework that has come up with defining how this change should take place is called the Just Transition, which we have described more extensively in this blog post.

The concept of the Just Transition is emerging more and more in the context of progressive philanthropies such as the Chorus Foundation and Solidaire.

For your (progressive) philanthropic journey, I would encourage you to do the following:

1)Read about systems change philanthropy. A great place to start is this article by Leah Hunt-Hendrix of Solidaire and/or this article by Farhad
Ibrahimi of the Chorus Foundation. Of course feel free to follow our
Guerrilla Foundation blog as well!

2)Be aware that the only thing that will change the world we live in, profoundly and in a lasting manner, are social movements. Just think back to Martin Luther King Jr. and Gandhi when in doubt.

3)Find role models and mentors such as the Chorus Foundation, Solidaire and the Bewegungsstiftung in Germany. The EDGE Funders Alliance, a network of progressive foundations, will also be able to help you in finding the right mentors.

4)Get your “hands dirty” and connect with your local activists. Start making small donations and build trust with activist groups.

5)Enjoy the ride and bring your friends and family along. We need more people of wealth to step up their philanthropic giving in a major way.

Now if you are reading all this and vigorously nodding your head, please reach out to us (hell, even if you’re mildly rotating your skull back and forth reach out). We at the Guerrilla Foundation are passionate about finding and supporting people from wealth that want to change the world. Ideally, we would like to build a network of progressive philanthropists in Europe, something we are planning  together with a couple of other young people of wealth and the EDGE Funders Alliance (for more information see this open call). Again, if you are interested in learning more about our work and this planned network, please feel free to reach out us. Changing the world is more fun and effective done in company.

*For more information, please see this meta-study of more than 2,000 empirical studies of the relation between environmental, social, and governance (ESG) criteria and corporate financial performance (CFP). For examples of impact investing portfolios, you can visit the website of the Bewegungsstiftung, KL Felicitas Foundation, Blue Haven initiative and RS Group to see how money can be invested for sustainable development.

What’s more? Thinking beyond impact investing

Note: This article was first published on the blog of the Guerrilla Foundation.

Impact Investing, an investment “into companies, organizations, and funds with the intention to generate a measurable, beneficial social or environmental impact alongside a financial return”1 is being hyped right now. Go to any conference related to investing and it will be mentioned at some point. Banks, wealth managers, advisors – everybody is trying to jump on the train  to fulfil the growing demand for impact-oriented products and services. The landscape is growing with new funds emerging, impact investor networks such as The ImPact and Toniic attracting new members and of course new social entrepreneurs raising investment with their groundbreaking ideas.

In the last couple of years I have led three parallel lives. As an activist, trying to increase transparency in the Greek parliament. As a philanthropist, funding organizations in the area of political activism, social entrepreneurship and refugee aid. And finally, as an impact investor through our family office in Munich. Impact investing is a fascinating field and a great way to support commercial activities that tackle the social and environmental challenges of our time. Yet, my experience with political activism and philanthropy taught me that impact investing alone cannot achieve the breakthrough change we need. The big issues facing humanity, most importantly climate change and the growing divide between rich and poor, cannot be solved by impact investing alone. These issues call for cultural change regarding our values, frames and belief systems as well as changes to our political, economic and social institutions.

For many social entrepreneurs the highest achievement actually is achieving systems and policy change.2 For example, social entrepreneurs might advocate for closing the gaps in the welfare system that made their own emergence necessary. Ashoka, one of the leading organizations supporting social entrepreneurs worldwide, also supports the idea that actual service provision is only one side of the social impact coin. Their four level impact model 3 lists Influencing systems and frameworks as the other – often neglected – side. I am therefore convinced that impact investing strategies need to be coupled with efforts at achieving change at the level of root causes and systems. Policy change is an important aspect of this. It can have the same, if not greater impact than impact investing.

Last year for example, I made a donation to a UK NGO called Share Action to support one of their campaigns for pension fund reform in the UK and Europe. As members of a broad alliance of European NGOs, Share Action lobbied the European Parliament to allow pension funds to become more responsible investors. The suggested changes in the EU legislation include an adaptation of the Shareholder Rights Directive which would give investors more power to hold companies to account with respect to their environmental performance and the use of pension fund assets. The European Council and the European Commission will hopefully reach a final agreement on this matter by the end of this year, which could have a tremendous impact. European pension funds with combined assets of around 3 trillion € would then have to actively consider environmental, social and governance factors in their investment decisions. The project was supported chiefly by the Mava Foundation Pour La Nature and KR Foundations with an overall budget of just over € 208,000. Although my own donation was below 15,000 € the effect it could contribute to is arguably massive, helping shift billions of Euros into more sustainable investing and changing the behavior of an entire sector!

Another great example for the effects of advocacy funding are the $27 Million donation that Atlantic Philanthropies, the foundation created by Duty Free Shoppers Group co-founder Chuck Feeney, made to the Health Care for America Now coalition in 2007. The coalition eventually succeeded in lobbying congress to pass the Affordable Care Act also known as “Obamacare” that provided millions of people access to critical health services. According to the Huffington Post and other media, the legislation would most likely not have passed without this critical support by Atlantic Philanthropies.4

Advocacy impact strategies are surely accompanied by high levels of risk. Outcomes are by no means guaranteed and your donation will be gone indefinitely irrespective of whether a change was achieved on the actual issue. However, if you are a risk-taker and care about achieving the maximum impact with your money, investing into political advocacy is very much worth looking into. Moreover, even failed campaigns can have their upside if alliances were built, knowledge was shared and organizational capacity was increased. These effects will outlast an individual campaign effort and can fuel future advocacy. In the case of the Share Action donation, the result was the formation of ERIN (European Responsible Investment Network), which  brings together a wide-range of civil society organizations interested in improving public accountability and investment practices of Europe’s investment sector.

Another angle on advocacy funding is how ESG (ecological, social and governance) issues can have a financial impact for investors given a certain policy framework. For example, in a policy framework where the ‘polluter pays’ for damaging the environment, sustainable companies represent better investment choices. Creating such a framework, the state (and entities like the EU) could help create markets for responsible and sustainable products. Public policies can mobilize more resources than anyone else; they can create an environment where new solutions are allowed to scale; they can discipline offenders and encourage early adopters in ways that the market alone cannot do. One example in this context is how the European Investment Fund is helping to build the social investing space in Europe by investing more than 250 mio. € into private equity impact investing funds through its Social Impact Accelerator program. These funds allow social businesses around Europe to become investment-ready for larger follow-up investments.

The bottom line is that Impact Investment and policy work really should support and complement each other. Undoubtedly, there is no one solution to solving the world’s problems, as the world’s struggles are interconnected from democracy to climate change, from rising inequality to consumer protection. In the end achieving policy change and impact investing are part of the same coin, different strategies for achieving the same goal that is a peaceful and prosperous society.

——————————————————————————————————————————

1. https://thegiin.org/impact-investing

2. An interesting example in this context: the social entrepreneurship organization Ashoka keeps a close eye on the policy impact of its fellows – 83% of Ashoka Fellows have contributed to changed national policy. See: https://www.ashoka.org/press/6825 (last accessed 9.6.2016)

3. https://www.ashoka.org/story/rethinking-impact-spectrum (last accessed 8.6.2016)

4. http://www.huffingtonpost.com/gara-lamarche/what-we-learned-from-heal_b_603753.html (last accessed 22.6.2016)